Op basis van alle opgedane ervaringen ben ik sterk gaan geloven in een aanpak op basis van zogeheten positieve bekrachtiging (belonen door middel van voer, spel of aandacht) en het eventueel weglaten hiervan. Ik geloof absoluut niet in correcties, straffen, angst aanjagen of laten schrikken (bijv. door het maken van harde geluiden of op een andere manier je hond angst of schrik aanjagen.
Ik wil de beste vriend zijn van mijn hond, iemand die hij kan vertrouwen en die hem helpt en steunt in moeilijke situaties. Dit betekent niet dat ik geen grenzen stel of alles toelaat. Verder vind ik keuzevrijheid voor een hond erg belangrijk. Wij mensen bepalen al heel veel voor de hond, wat hij eet, waar hij slaapt, wanneer hij naar buiten gaat en bijv. of hij wel of niet op de bank mag. Ik geloof er in dat het goed is voor het zelfvertrouwen van de hond en voor zijn autonomie als hij zelf keuze’s kan en mag maken. Zo had onze hond meerdere ondergronden en slaapplekken op warmere en koelere plaatsen waar hij zelf uit kon kiezen. Ook mag hij buiten (binnen de door ons gestelde grenzen) bepalen waar hij heen wil en hoe lang hij ergens snuffelt. Hij loopt ook altijd voorop. Ik loop immers buiten voor hem. Ook kan hij altijd zelf naar buiten door middel van een hondenluik.
Dit klinkt wellicht allemaal een beetje geitenharenwollensokkerig en zo ben ik juist helemaal niet. Ik ben direct, praktisch en pragmatisch. Maar dit is in de opvoeding van een hond wel iets waar ik helemaal achter sta.